แม่ คือใคร ใครคือแม่เรื่องหมูๆ
วันอังคารที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2553
แม่
แม่ คือใคร ใครคือแม่วันพฤหัสบดีที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2553
เหงา
เหงาวันนี้เป็นวันลอยกระทงที่วัดมีงาน ทำให้มีคนมากมายไปดูงาน มีหนุ่มสาวหลายคู่พากันมาลอยกระทง
เฮ้ยดูแล้วมันน่าอิจฉาจริงๆ ทำไมผมนี้ถึงหาคู่กับเขาไม่ได้เสียทีนะ
ผมนั่งอยู่ริมสระน้ำข้างวัด
ได้แต่เงยหน้าดูพระจันทร์ส่องแสงแวววาวอยู่บนท้องฟ้า นั่งอยู่นานจนคนมาลอยกระทงเริ่มบางตา
ผมจึงได้เดินเข้าไปในงานเห็นเวทีประกวดร้องเพลง มีคนมาประกวดหลายคนเลยนะ บางคนก็ร้องดี
บางคนก็ขอบอกเลยแย่มากๆๆ แต่ก็ดีนะถือว่าใจเขากล้าจริงๆ ขอบอก
เดินไปเดินมาก็เริ่มเบื่อ หน้าตาเราก็ดีนะหล่อคมเข้ม แต่ก็ไม่มีใครมองผมคงจะหล่อมากไปนะ
ผมเลยเดินกับบ้าน ข้างทางก็มืดๆ หมาก็เห่ากันตลอดทาง
เสียงใบไม้กิ่งไม้สีกันไปมาดังวิ้วๆๆ
เฮ้ยนั้นใครมายืนอยู่หน้าบ้านผมนะ เดินวนไปวนมาด้วย
มันไม่น่าไว้ใจจริงๆๆผมรีบวิ่งไปทันที

”โฮ่งๆโฮ่งๆ”
“ไอ้เข้มมึงจะเห่าหาอะไร จำกันไม่เหรอ”
อ้าวไม่ใช้ใครที่ไหนนี่เจ้านายผมเองเมาเมียคงไม่ให้เข้าบ้านอีกแล้ว
วันนี้ผมมีเพื่อนแล้ว
ลืมบอกไปผม ชื่อเข้มครับ เป็นหมาพันธ์ทาง เจ้านายผมเก็บมาจากถังขยะหน้าบ้านนี้เอง
เจ้านายรักผมนะไม่งั้งเจ้านายจะมานอนเป็นเพื่อนผมประจำเหรอ แต่ท่านก็.ใจร้าย
ตัดของผมทิ้งตั้งแต่ผม 6 เดือนเอง
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2553
คนกับคน

...คนกับคน…
1.รู้จักแบ่งปันและไม่ใกล้ชิดหรือห่างกันเกินไป
2.พูดกันด้วยวาจาไพเราะ
3.ทำตัวให้มีประโยชน์ให้มากที่สุด
4.วางตัวให้เหมาะสมกับฐานะ และบทบาทที่ได้รับ ทั้ง 4 ข้อ
วันศุกร์ที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
ผีข้าวมันไก่

มีชายคนหนึ่ง ที่บ้านทำมาหากินด้วยการขายข้าวมันไก่ ซึ่งบ้านนี้จะมีธรรมเนียมสืบทอดกันต่อ ๆ มาว่า เมื่อเจ้าของกิจการตาย
ผู้ที่เป็นลูกชายจะต้องทำการสืบทอดกิจการนี้ต่อจากผู้เป็นพ่อ ซึ่งบ้านนี้ก็ทำเช่นนี้มาตลอดถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเต็มใจทำก็ตาม จนวันหนึ่งพ่อของชายคนนี้เสียชีวิตลง
เขาก็จำเป็นต้องสืบทอด กิจการร้านข้าวมันไก่ต่อจากพ่อของเขา ทุก ๆ อย่างเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี จนมาถึงวันครบรอบการตาย ของพ่อเขา วันนั้นที่ร้านขายดีมาก ๆ แบบที่ไม่เคยขายดีขนาดนี้มาก่อน ได้มีเด็กผู้หญิงคนนึงซึ่งเธอเป็นลูกค้าประจำของร้าน มาซื้อข้าวมันไก่ ไปกินเป็นอาหารเย็น ตอนนั้นเป็นเวลาโพล้เพล้ แสงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า
เจ้าของร้านก็รีบทำให้เด็กผู้หญิงเพราะเริ่มมืดแล้ว เธอยังต้อง เดินไปบ้านเธออีกไกล เด็กผู้หญิงก็รีบเดินกลับไปบ้าน ด้วยหวังว่าจะได้อร่อยกับข้าวมันไก่ แต่เมื่อเธอมาถึงบ้าน และเปิดดูในกล่องข้าว ปรากฏว่ามีแต่ข้าว ไม่มีไก่แม้แต่ชิ้นเดียว!!! เธอแปลกใจมาก หลังจากนั้นเธอก็เดิน ออกไปเพื่อซื้อข้าวมันไก่อีกกล่อง (เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมากในหมู่บ้านนี้ และทุกคนที่พบเจอเหตุการ แบบนี้จะเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุในที่สุด)
แต่คราวนี้เธอจับตามองดูเจ้าของร้านอย่างใจจดใจจ่อ เพราะกลัว ว่าเจ้าของร้านจะโกงเธอ
แต่ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ ใส่ไก่ให้เธอตามปกติ เธอก็รีบเอา ข้าวมันไก่กล่องนั้นกลับบ้านทันที เมื่อมาถึงบ้านเธอก็รีบเปิดกล่อง ข้าวมันไก่ทันที แต่แล้ว....ก็ไม่พบไก่แม้แต่ชิ้นเดียวเหมือนเดิม
เหตุการที่เกิดขึ้นทำให้เธอเริ่มกลัวและ อากาศรอบข้างตอนนั้นเงียบสงัด เยือกเย็น ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียง แง้มประตู เธอเริ่มกลัว แต่ทว่า เธอคิดว่า เสียงนั้นเป็นเสียงของพ่อของเธอที่กำลัง เปิดประตูบ้านเดินเข้ามา เธอจึงพยายามส่งเสียงเรียกพ่อของเธอ เพื่อให้ได้ยินเสียง ที่กำลังเดินเข้ามาบ้าง หัวใจเต้นแรงทุกขณะ เพราะไม่ได้รับการตอบรับของเสียง
เด็กผู้หญิง : (เสียงสั่น) พ่อจ๋า พ่อมาดูอะไรนี่สิพ่อ หนูซื้อข้าวมันไก่ มา 2 กล่อง แต่มันไม่มีไก่แม้แต่ชิ้นเดียว ทั้ง ๆ ที่เจ้าของร้ าน เขาก็ใส่ไก่มาให้แล้ว (เสียงเครือเหมือนจะร้องไห้ด้วยความกลัว)
ทันใดนั้น เอง!!!!!! พ่อของเธอก็กลับกล่องข้าวมันไก่แล้วเปิดดูทันที พ่อ : อีเด็กโง่เอ๊ย มึงนี่โง่จริง ๆ ทีหลังเปิดกล่องให้ถูกด้านสิวะ ไก่มันอยู่ฝั่งนี้โว้ย เดี๋ยวตบดิ้นเลย
วันพุธที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
อยากกินส้ม
วันอังคารที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
ประหยัด
คุณผู้หญิงขา...เสื้อสายเดี่ยวกำลังฮิตติดดวงการสาวมั่นจึงขอแนะนำวิธีทำเสื้อสายเดี่ยว แบบประหยัดไว้ใช้เอง
เสื้อคอกลมตกรุ่น นำมาตัดไหล่และแขนทิ้งโยงด้วยเชือกฟาง เบื่อๆ ก็แกะเชือกออก ก็จะได้เสื้อเกาะอก (ถ้าคุณมีอกให้เกาะ) เสื้อคอกระเช้าของคุณยาย นำมาเย็บริมให้พอดีตัว คุณจะได้สายเดี่ยวขลิบลูกไม้แสนสวย แถมอนุรักษ์มรดกไทย อีกต่างหาก อ้อ! เลือกที่มีรอยน้ำหมากหกน้อยๆ หน่อยก็จะดีนะคะ ย่ามเก่าลายเก๋ เจาะก้น ตัดสายให้สั้น จะได้สายเดี่ยวลายกะเหรี่ยงเก๋ไก๋ เสื้อสายเดี่ยวนอกจากจะทำให้คุณทันสมัย ไม่ตกขอบแฟชั่นแล้ว ยังแฝงประโยชน์อีกมากมาย
วันอังคารที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
อย่ากลัวความกลัว
“อย่ากลัวความกลัว....เพราะยิ่งกลัวยิ่งน่ากลัว”
ความกลัวเป็นสิ่งบั่นทอน
ให้เรากระทำสิ่งใดก็ตาม
ไม่ประสบความสำเร็จ
................................................................
บางครั้งเรากลัวการเข้าสังคม
บางครั้งเรากลัวสายตาคนมอง
บางครั้งกลัวคนนินทา
หรือบางครั้งเรากลัวแมลง
และสิ่งต่างๆที่มันไม่น่ากลัว
บางครั้งเราก็คิดไปเองว่ามันน่ากลัวด้วยซ้ำไป
การเอาชนะความกลัวก็คือ ‘ความกล้า’
กล้าที่จะเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับความกลัว
แล้วเข้าไปสู้กับมัน
แล้วเราจะรู้ว่ามันมันไม่น่ากลัวอย่างที่คิด
สิ่งที่เรียกว่าความกลัวนั้นเป็นอุปสรรค
เป็นขวากหนามที่คอยกั้นขวางไม่ให้เราทำสิ่งใดๆสำเร็จ
............................................................
หากต้องการเอาชนะความกลัว
ก็อย่ามัวแต่นั่งอยู่ในบ้าน
ให้คิดว่าจะชนะมันให้ได้
จงก้าวออกมา....แล้วทำอะไรสักอย่าง
อย่าไปกลัวความกลัว
เพราะความกลัวนั่นแหละ
คือสิ่งที่ ‘น่ากลัว’ที่สุด
ข้อมูลจากหนังสือ เปลี่ยนชีวิต...แค่คิดบวก โดยอภิชัย เกิดกมลคุปต์
